CARBON FOOTPRINTING, WAAROM OOK VOOR MIJN BEDRIJF?

In een aantal buurlanden, maar ook buiten de grenzen van de EU wordt werk gemaakt van een koolstoftaks. Frankrijk, recent ook Duitsland, en al enkele jaren in Canada. Een prijs op CO2 is een belangrijk onderdeel van een doelgericht klimaatbeleid. Het doel van een taks is mensen en bedrijven overtuigen te kiezen voor klimaatvriendelijke alternatieven. 

De koolstoftaks komt eraan

Het hoeft dan niet te verbazen dat het voor bedrijven wereldwijd steeds belangrijker wordt om de koolstofintensiteit van hun activiteiten te kennen. Ze worden er aan het einde van de rit ook op afgerekend. Ook Belgische bedrijven, inclusief diegene die de onder EU-ETS regelgeving vallen, hebben baat bij het in kaart brengen van de koolstofintensiteit. België mag dan al niet als gidsland gelden binnen de energietransitie, vroeg of laat zullen we ook in België het voorbeeld van andere Westerse landen volgen. Het thema leeft, ook in de binnenlandse politiek. U bereidt zich dus beter voor. 















Starten met de carbon footprint

Daarom is de carbon footprint – als je aan de slag wil met energie en duurzaamheid – vaak een belangrijke eerste stap in het proces. De koolstofvoetafdruk is de som van de uitstoot van broeikasgassen, uitgedrukt in CO2-equivalenten op basis van hun GWP (global warming potential, de mate waarin zij bijdragen aan klimaatverandering). Het is ook interessant om weten dat er een heel gamma aan tools en protocols bestaan om een carbon footprint uit te voeren. Net zoals er verschillende energiemanagementsystemen bestaan, zoals ISO.50.001, bestaan er ook  inzake carbon footprinting verschillende internationaal aanvaarde methodes (bvb. GHG-protocol, Bilan Carbone, …).

De verschillende methodes maken vaak ook een onderscheid tussen scope 1, 2 en 3. Vandaag wordt veelal ‘slechts’ scope 1 en 2 beschouwd, die zich beperken tot de emissies gerelateerd aan de activiteiten ter plaatse.

  • Scope 1: directe uitstoot van broeikasgassen (niet enkel CO2!)

  • Scope 2: indirecte uitstoot door verbruik van elektriciteit

  • Scope 3: indirecte uitstoot van activiteiten upstream & downstream

Op basis van onderstaande figuur is duidelijk dat het in kaart brengen van scope 3 heel wat complexer is dan scope 1 en 2. Voor de meeste bedrijven is het niet makkelijk om veel aan de scope 3 uitstoot te veranderen. Maar het in kaart brengen is wel een belangrijke eerste stap om ook leveranciers en afnemers bewust te maken van hun impact. Het zijn vandaag nog vooral de multinationals die een voorbeeldfunctie willen vervullen die scope 3 mee opnemen in hun carbon footprint, om zo ook invloed te kunnen uitoefenen op toeleveranciers.

 


(Bron: GHG Protocol)


Acties om koolstofintensiteit aan te pakken

Nadat je een eerste indicator voor de koolstofintensiteit en dus duurzaamheid hebt, kan je voor jezelf doelstellingen bepalen op korte en lange termijn. Een volgende stap is de opmaak en implementatie van een plan van aanpak dat na verloop van tijd vervangen wordt door een lange termijn verbetertraject.

Voorbeelden van acties die je eventueel samen met de carbon footprint kan aanpakken, maar in ieder geval deel moeten uitmaken van je plan van aanpak zijn:

Uiteraard is het niet mogelijk alles tegelijk te doen. Het is belangrijk om goed na te denken hoe ver je hier als bedrijf in wil gaan, met een voldoende lange tijdshorizon voor de uitvoering van je verbeteracties.

Exergie maakt u wegwijs in de wereld van protocols, scopes en (in)directe uitstoot, en helpt u een plan van aanpak en verbetertraject op te stellen voor uw bedrijf.


DEEL DIT BERICHT: